Brickzilla zakopuje twarz w wielkiej dupie Kate England

Wyobraź sobie Kate England, tę soczystą sukę z dupą jak dwa balony napełnione mlekiem, stojącą na czworaka na wielkim łóżku. Brickzilla, ten czarny byk z kutasem grubym jak przedramię, nie może oderwać wzroku od jej krągłości. 'Kurwa, patrz na to!' – warczy, a jego oczy błyszczą jak u głodnego wilka. Bez ceregieli pada na kolana i zakopuje mordę prosto między te ogromne pośladki. Językiem wali w jej ciasną dziurkę, liżąc jak opętany, ssąc i plując, aż Kate wije się i jęczy: 'O tak, Brick, wgryź się głębiej, ty pierdolony maniaku dupy!' Jej cipka kapie sokami, a on tylko mocniej rozchyla te wałki mięsa, wżerając się w różowy kwiatek. Zapach jej podniecenia wali mu w nozdrza, a on ryczy z rozkoszy, masując sobie kutasa przez spodnie.

Kate odwraca głowę, jej cycki kołyszą się jak wahadła, i patrzy na niego z tym diabelskim uśmieszkiem. 'Chcesz więcej, co? To dawaj!' – prowokuje, sama rozsuwa pośladki szerzej, wystawiając mu na pożarcie swoją wielką, białą dupę. Brickzilla nie czeka, nurkuje głową na całego, język wiruje w jej odbycie jak wiertarka, a palce wbijają się w cipkę, rozgrzebywać wilgoć. Ona krzyczy, trzęsie tyłkiem, aż łóżko trzeszczy, a on charczy: 'Ta dupa to pieprzony raj, Kate, ssę cię do usranej śmierci!' Sok leje się po jego brodzie, ona dochodzi pierwsza, drżąc całym ciałem, ale on nie odpuszcza – liże dalej, gryzie delikatnie, aż jej nogi miękną. W końcu wstaje, wypluwa jej smaki i wpycha kutasa między te pośladki, ocierając się o mokrą szparkę.

Nagle Kate siada mu na twarzy, dusząc go swoją masywną dupą, a on tylko mruczy z zadowolenia, ssąc powietrze przefiltrowane przez jej pot i soki. 'Jadłeś kiedyś taką ucztę?' – śmieje się, kręcąc biodrami, miażdżąc jego nos. Brickzilla dusi się rozkoszą, ręce wbijają w jej uda, a język nie ustaje – lize, penetruje, ssie. Ona podskakuje, cycki falują, aż w końcu eksploduje po raz drugi, zalewając mu pysk. On wychodzi spod niej czerwony jak burak, ale z uśmiechem szaleńca, gotowy na więcej. Ta scena to czysta poezja dupy – wielkiej, soczystej i nie do opanowania.