Wyobraź sobie, że wszyscy wokół ciebie mają obsesję na punkcie jedzenia tortu czekoladowego. Piosenki w radiu są o torcie. Filmy kończą się sceną jedzenia tortu. Znajomi mówią tylko o tym, z kim jedli tort. A ty... po prostu nie masz ochoty na tort. Nie masz alergii na czekoladę, tort cię nie obrzydza, twój żołądek działa normalnie. Po prostu nigdy, przenigdy, nie czujesz pragnienia, żeby go zjeść. Tak w dużym uproszczeniu wygląda aseksualność w przesyconym seksem świecie.
Aseksualność (ang. asexuality, w skrócie ACE) to czwarta orientacja seksualna (obok hetero-, homo- i biseksualności). To nie jest celibat, który jest świadomym wyborem wstrzemięźliwości (np. z powodów religijnych). To nie jest dysfunkcja erekcji ani wrodzona oziębłość spowodowana traumą. Osoba aseksualna po prostu nie odczuwa pociągu seksualnego do innych osób. Kropka. I to dotyczy ok. 1% społeczeństwa.
Spektrum, a nie zasada zerojedynkowa
Aseksualność nie jest twardym, czarno-białym pudełkiem. Jest spektrum. Niektóre osoby aseksualne odczuwają wstręt na samą myśl o seksie (sex-repulsed). Inne są obojętne (sex-indifferent) — nie inicjują seksu, nie pragną go, ale mogą go uprawiać np. by zaspokoić potrzeby romantycznego partnera albo z chęci prokreacji. Jeszcze inne masturbują się i mają libido (tzw. "autochorisseksualność" - lubią fantazje, ale bez udziału z żywą osobą).
Najczęstszy mit mówi: „Aseksualni nie potrafią kochać”. Bzdura. Istnieje różnica między pociągiem seksualnym (chcę iść z tobą do łóżka) a romantycznym (chcę spędzić z tobą życie, trzymać cię za rękę, mieszkać z tobą). Osoba aseksualna może być np. heteroromantyczna (zakochuje się w płci przeciwnej) lub homoromantyczna.
Niskie libido czy aseksualność?
Różnice między chorobą a orientacją
HSA (Hipoaktywne Zaburzenie Pożądania)
- ✗ "Kiedyś chciałam/em, a teraz nie"
- ✗ Brak pożądania jest powodem FRUSTRACJI
- ✗ Podłoże: stres, hormony, depresja, leki
- ✗ To stan, który MOŻNA i warto leczyć
Aseksualność (Orientacja ACE)
- ✓ "Nigdy tego w sumie nie chciałam/em"
- ✓ Brak pożądania NIE sprawia osobistego problemu (problem jest najwyżej społeczny)
- ✓ Podłoże: wrodzona struktura orientacji
- ✓ Tego się NIE LECZY (bo nie jest to choroba)
Największym cierpieniem osób aseksualnych nie jest to, jacy są. Jest presja społeczeństwa i medycyny, która nieustannie próbuje ich "naprawić", diagnozując u nich zaburzenia, których nie mają.
— Dr Anna Mazur
Związki mieszane (alloseksualny + aseksualny)
Związek osoby, która potrzebuje seksu (alloseksualnej), z osobą, która go nie potrzebuje, to jedna z najtrudniejszych logistycznie relacji, ale NIE jest niemożliwa. Wszystko opiera się na radykalnej szczerości. Często obie strony idą na trudne kompromisy.
Jak funkcjonują pary mieszane
Kompromisy częstotliwości
Osoba aseksualna (jeśli jest sex-indifferent, nie odczuwa wstrętu) zgadza się na seks raz na określony czas z miłości do partnera, traktując to jako formę dawania bliskości.
Otwarty związek (ENM)
Para decyduje, że miłość, dom i czułość dzielą ze sobą, ale partner alloseksualny spełnia swoje potrzeby fizyczne (seks) z innymi osobami.
Wsparcie bez penetracji
Partner aseksualny wspiera partnera alloseksualnego np. podczas masturbacji (wspólne przebywanie, przytulanie), bez przymusu pełnego aktu.
Zakończenie relacji romantycznej
Gdy kompromis krzywdzi obie strony (jedno żyje w ciągłym braku, drugie w ciągłym zmuszaniu się), jedynym zdrowym rozwiązaniem jest transformacja relacji w platoniczną przyjaźń.
Jeśli od zawsze czułeś/aś, że "nie rozumiesz" po co to całe zamieszanie z seksem, kiedy wolałbyś obejrzeć film i przytulić się na kanapie – nie ma z tobą nic złego. Nie jesteś "zepsuty/a", twoje hormony nie muszą być zrujnowane, a terapia nie zmieni cię w seksoholika. Odkrycie etykietki ACE dla wielu osób to moment gigantycznej ulgi. To w końcu powiedzenie sobie: „Mogę kochać ludzi, bez konieczności zabierania ich do łóżka”.